سلام

به نظرتان آیا می شود هم وسواس فکری داشت و هم امید؟(به نظر شاید برسد که این چه سوال احمقانه ای است معلوم است که باید امید داشت) ..... ای کاش قبول می کردیم که باید امید داشته باشیم ولی ظاهرا بعضی از افراد امید خودشان را زود از دست می دهند

حالا حرف من این است که:

                                                امید مایه ی حیات است

بله امید،  باارزشترین چیزی است که خدا برای مواقع سختی در اختیار انسان قرار داده است 

افرادی را می بینم که کوچکترین چیزها آنها را نا امید می کند مثلا یک سرما خوردگی ساده آنها را تا حد مرگ جلو می برد ولی افرادی که امید داشته باشند این مرحله را زودتر طی می کنند

موفقیت و عبور از وسواس فکری به دو مطلب است:

امید

و اعتماد به اینکه حالات اضطراب دائمی نمی باشد و این مرحله می گذرد

تنها اعتماد و امید باعث موفقیت می شود

شاید الان ذهن شما تفسیرهای  و محدویت های مختلفی برای شما بسازد و فکرهای متفاوتی بسازد که همه چیز را به دنبال اثبات یا عدم اثبات ان باشد

با خودتان فکر می کنید که اگر وسواس فکری نداشتید خیلی کارها را انجام می دادید ولی آیا وسواس فکری باعث عدم پیشرفت شما می شود؟ آیا مشکلات باعث بزرگتر شدن ما نمی شوند؟ 

شاید با خودتان بگویید من همیشه با وسواس فکری روبرو خواهم شد و دیگر هیچ چیز اهمیت ندارد  نه امید نه بهبود 

اما باور کنید که مشکلات باعث رشد و پیشرفت می شود راحتی و آرامش مطلق( چیزی که فکر نمی کنم بتوان کسی را به عنوان مثال اشاره کرد) نمی تواند باعث پیشرفت انسان شود 

امام علی (ع) خود را همچون درختی قوی  اشاره می کند که سختی های بسیار را در زندگی تجربه کرده است تا به این مرحله برسد.